subscribe to the RSS Feed

Valt het tegen of valt het mee?

Een poging tot positief denken

De afgelopen weken was klimaatverandering een beetje terug in het nieuws. Dat leverde de volgende indrukken op:

  • De klimaattop van 22 september was een dag praten zonder onderhandelen.
  • Het engagement van de Nederlandse regering, maar ook van andere Europese regeringen, zelfs ook in Duitsland, is heel matig.
  • De nieuwe klimaatbijbel van Naomi Klein, No time, stelt – en terecht-  dat een hervorming van de economie met een scala van ingrijpende veranderingen noodzakelijk is: minder consumptie en het terugdraaien van privatiseringen.
  • En dan Marjan Minnesma, directeur van Urgenda: het klimaat komt bijna niet aan bod, we kletsen over zwarte piet en de overlast van meeuwen.
  • En daarbij komt ook nog de bittere teleurstelling over de houding van de PvdA: juist van Diederik Samson had iedereen op klimaatgebied veel meer verwacht.

Zelf  ben ik sinds 1977 betrokken bij milieu-onderzoek, met name op het gebied van luchtkwaliteit. Ik heb me de eerste tien jaar vooral bezig gehouden met de problematiek van de te hoge concentraties van ozon op leefniveau, de zogenaamde zomersmog.

Nu zijn er grofweg twee manieren om het resultaat van al dat onderzoek, en het daarmee samenhangende beleid te beoordelen.
De eerste invalshoek is: De huidige ozon concentraties zijn nog steeds te hoog, met name met betrekking tot de schade aan gewassen, maar ook ten aanzien van de volksgezondheid. Kortom, het beleid heeft te weinig opgeleverd, en daarbij komt: er is ook geen zicht op verdere verbetering.
De tweede invalshoek is: Het onderzoek omgezet in beleid heeft er toe geleid dat de stoffen die tot ozon leiden, stikstof en koolwaterstoffen zijn gereduceerd. De hoogste piekwaarden van ozon zijn afgenomen.

Dus: onvoldoende afname van ozon, maar wel afname.
En nog sterker: er is zeker geen sprake van de toename van ozon–concentraties die er zonder beleid ongetwijfeld zou zijn geweest.

Vertaald naar klimaat zou je kunnen zeggen: Er is een toenemende bewustwording van het belang van klimaatverandering. De klimaatsceptici zijn stiller geworden – het wachten is op de eerste klimaatscepticus die spijt betuigt. Er is nog geen sprake van afname van CO2-concentraties, maar als gevolg van al het onderzoek en het -ja te weinige- beleid zal een ongebreidelde toename van CO2-concentraties niet meer optreden. (zie bijvoorbeeld nl.wikipedia.org of www.temis.nl van de Tropospheric Emission Monitoring Internet Service)

Kortom: We zullen moeten leren leven met een toename van de effecten van klimaatverandering. Maar er zou toch weleens sprake kunnen zijn van een zekere rem, de concentraties van de broeikasgassen zullen niet zo sterk toenemen als ze zouden zijn gestegen zonder onderzoek en beleidsmaatregelen.

Ben ik blij met de bovengenoemde rem?
Nee, want het is veel te weinig.
En: ja, toch een beetje, want zonder rem zou het nog veel erger worden.

 

PeterBuiltjes– door Peter Builtjes – november 2014

Zegt het voort:

(reCAPTCHA is onze beveiliging tegen spam)